Zero-Day คือช่องโหว่ด้านความปลอดภัยของซอฟต์แวร์ที่ผู้พัฒนาอาจยังไม่ทราบ หรือยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน ทำให้ผู้โจมตีมีโอกาสใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ดังกล่าวก่อนที่องค์กรจะป้องกันได้อย่างเหมาะสม เช่น ระบบ Server ขององค์กรถูกเจาะผ่านช่องโหว่ที่ยังไม่มีการเปิดเผย ส่งผลให้ผู้โจมตีเข้าถึงข้อมูลสำคัญหรือควบคุมระบบบางส่วนได้โดยไม่ได้รับอนุญาต
แม้องค์กรจะอัปเดตซอฟต์แวร์อย่างสม่ำเสมอ ก็ยังมีความเสี่ยงจากช่องโหว่ใหม่ที่ยังไม่มีแพตช์หรือมาตรการแก้ไขพร้อมใช้งาน ดังนั้น การเข้าใจลักษณะของ Zero-Day และการเตรียมมาตรการรับมือ Zero-Day Attack จึงเป็นส่วนสำคัญของการรักษาความปลอดภัยไซเบอร์ในองค์กร
Key Takeaways
- Zero-Day คือช่องโหว่ที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน หรือยังไม่เป็นที่ทราบของผู้พัฒนา ซึ่งอาจถูกนำไปใช้โจมตีระบบก่อนมีการแก้ไข
- Zero-Day Vulnerability หมายถึงช่องโหว่ ส่วน Zero-Day Exploit คือวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ และ Zero-Day Attack คือการนำวิธีดังกล่าวไปโจมตีจริง
- องค์กรอาจได้รับผลกระทบจากข้อมูลรั่วไหล การหยุดชะงักของระบบ IT หรือการติดตั้ง Malware และ Ransomware
- การลดความเสี่ยงต้องใช้มาตรการหลายชั้น ทั้งการจัดการช่องโหว่ จำกัดสิทธิ์การเข้าถึง และตรวจจับพฤติกรรมผิดปกติ
- การเฝ้าระวังและมีแผน Incident Response ช่วยให้องค์กรตรวจสอบ ควบคุม และฟื้นฟูระบบเมื่อเกิดเหตุได้อย่างเป็นขั้นตอน
Zero-Day คืออะไร
Zero-Day หรือ 0-Day คือคำที่ใช้เรียกช่องโหว่ด้านความปลอดภัยของซอฟต์แวร์หรือระบบ IT ที่ผู้พัฒนายังไม่ทราบ หรือยังไม่มีวิธีแก้ไขพร้อมใช้งาน โดยช่องโหว่ดังกล่าวอาจถูกค้นพบและนำไปใช้โจมตีก่อนที่ผู้พัฒนาจะออก Security Patch เพื่อแก้ไขปัญหา
คำว่า Zero-Day สื่อถึงช่องโหว่ที่ผู้พัฒนายังไม่มีแพตช์หรือแนวทางแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยอาจถูกค้นพบ เปิดเผย หรือถูกนำไปใช้โจมตีก่อนที่จะมีการแก้ไข ซึ่งไม่ได้หมายความว่าช่องโหว่นั้นเพิ่งเกิดขึ้นภายในวันเดียว ทั้งนี้ ช่องโหว่ Zero-Day สามารถพบได้ในระบบปฏิบัติการ เว็บเบราว์เซอร์ Web Application หรือระบบ Server ขององค์กร และอาจเปิดโอกาสให้ผู้โจมตีเข้าถึงข้อมูลหรือระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกช่องโหว่ที่ถูกค้นพบจะถือเป็น Zero-Day เพราะบางช่องโหว่อาจเป็นปัญหาที่ผู้พัฒนารับทราบและมีแพตช์แก้ไขแล้ว แต่ผู้ใช้งานยังไม่ได้อัปเดตระบบ
คำศัพท์สำคัญเกี่ยวกับ Zero-Day
ในการศึกษาภัยคุกคามแบบ Zero-Day มักพบคำศัพท์ 3 คำ ได้แก่ Zero-Day Vulnerability, Zero-Day Exploit และ Zero-Day Attack ซึ่งมีความหมายแตกต่างกัน ตั้งแต่การมีช่องโหว่ การพัฒนาวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ ไปจนถึงการนำไปโจมตีระบบจริง
Zero-Day Vulnerability (ช่องโหว่ซีโร่เดย์)
Zero-Day Vulnerability คือช่องโหว่ของซอฟต์แวร์หรือระบบ IT ที่ยังไม่มีแพตช์หรือวิธีแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยผู้พัฒนาอาจทราบหรือยังไม่ทราบถึงช่องโหว่นั้นก็ได้ ซึ่งอาจเกิดจากข้อผิดพลาดในการเขียนโปรแกรม การจัดการหน่วยความจำ หรือกระบวนการตรวจสอบสิทธิ์ที่มีจุดอ่อน แม้จะยังไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น แต่ช่องโหว่นี้ถือเป็นความเสี่ยงที่องค์กรควรติดตามและประเมินผลกระทบ
Zero-Day Exploit (เครื่องมือหรือวิธีโจมตี)
Zero-Day Exploit คือวิธีการหรือชุดคำสั่งที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ประโยชน์จาก Zero-Day Vulnerability โดยผู้โจมตีอาจใช้เพื่อหลีกเลี่ยงมาตรการรักษาความปลอดภัยไซเบอร์ เข้าถึงระบบ หรือเรียกใช้โปรแกรมโดยไม่ได้รับอนุญาต กล่าวคือ Exploit เป็นวิธีนำช่องโหว่มาใช้ ไม่ได้หมายความว่ามีการโจมตีสำเร็จแล้วเสมอไป
Zero-Day Attack (การโจมตีซีโร่เดย์)
Zero-Day Attack คือการโจมตีที่ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ Zero-Day เพื่อเข้าถึงหรือสร้างความเสียหายต่อระบบจริง เช่น ขโมยข้อมูล ติดตั้ง Malware หรือเข้าควบคุม Server ขององค์กร
เมื่อเข้าใจทั้ง 3 คำ จะเห็นว่าการมีช่องโหว่ไม่ได้เท่ากับการถูกโจมตี แต่หากผู้โจมตีสามารถใช้ Exploit ได้สำเร็จ ช่องโหว่นั้นอาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ที่รุนแรง
Zero-Day Attack เกิดขึ้นได้อย่างไร
Zero-Day Attack เกิดขึ้นเมื่อผู้โจมตีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ที่ยังไม่มีแพตช์หรือการแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยผู้โจมตีอาจค้นพบช่องโหว่ก่อนผู้พัฒนา หรือเริ่มใช้ช่องโหว่ในช่วงที่ผู้พัฒนากำลังตรวจสอบและพัฒนาแนวทางแก้ไข โดยตัวอย่างวงจรตั้งแต่ช่องโหว่เกิดขึ้นจนถึงการแก้ไขสามารถอธิบายได้เป็น 7 ขั้นตอน ดังนี้ ทั้งนี้ ลำดับและเหตุการณ์จริงอาจแตกต่างกันในแต่ละกรณี
- เกิดช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ (Vulnerability Introduced) ผู้พัฒนาสร้างซอฟต์แวร์ที่มีข้อผิดพลาดด้านความปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว ทำให้ระบบมีช่องโหว่ที่อาจถูกนำไปใช้โจมตี
- ผู้โจมตีพัฒนา Exploit (Exploit Developed) ผู้โจมตีค้นพบช่องโหว่ก่อนที่จะมีการแก้ไข และพัฒนาวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่เพื่อโจมตีระบบเป้าหมาย
- ผู้พัฒนาค้นพบช่องโหว่ (Vulnerability Discovered) ผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการซอฟต์แวร์รับทราบว่าระบบมีช่องโหว่ แต่ยังไม่มี Security Patch พร้อมใช้งาน
- เปิดเผยข้อมูลช่องโหว่ (Vulnerability Disclosed) ผู้พัฒนาหรือนักวิจัยด้านความปลอดภัยไซเบอร์เปิดเผยข้อมูลช่องโหว่ต่อสาธารณะ ทำให้ผู้ใช้งานและผู้โจมตีรับทราบถึงความเสี่ยง
- ออกแนวทางตรวจจับและลดความเสี่ยง (Detection and Mitigation Guidance) ผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการด้านความปลอดภัยไซเบอร์อาจเผยแพร่ข้อมูลสำหรับตรวจจับภัยคุกคาม Indicators of Compromise (IOCs) หรือมาตรการชั่วคราว เช่น การปรับ Configuration หรือ Workaround เพื่อช่วยลดความเสี่ยงระหว่างรอ Security Patch
- ออกแพตช์แก้ไขช่องโหว่ (Security Patch Released) ผู้พัฒนาปล่อย Security Patch เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดและลดความเสี่ยงจากการถูกโจมตี
- ติดตั้งแพตช์ในระบบ (Security Patch Deployment Completed) องค์กรดำเนินการติดตั้ง Security Patch ให้ครบทุกระบบที่ได้รับผลกระทบ พร้อมตรวจสอบว่าการแก้ไขทำงานได้ตามที่กำหนด
ทั้งนี้ Zero-Day Attack อาจเกิดขึ้นในช่วงที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน เมื่อผู้พัฒนาออก Security Patch แล้ว ช่องโหว่นั้นจะไม่ถือเป็น Zero-Day อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ระบบที่ยังไม่ได้ติดตั้งแพตช์ยังคงเสี่ยงต่อการถูกโจมตีผ่านช่องโหว่เดิม องค์กรจึงควรติดตามประกาศด้านความปลอดภัย ประเมินผลกระทบ และติดตั้งแพตช์ตามระดับความเสี่ยงอย่างเหมาะสม
ทำไม Zero-Day จึงเป็นความเสี่ยงต่อองค์กร
Zero-Day คือหนึ่งในความเสี่ยงด้านความปลอดภัยไซเบอร์ที่รับมือได้ยาก เพราะองค์กรอาจไม่ทราบว่าระบบมีช่องโหว่ และผู้พัฒนายังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน นอกจากนี้ ระบบตรวจจับที่อาศัยรูปแบบภัยคุกคามที่รู้จักแล้ว (Signature-Based Detection) อาจไม่สามารถระบุการโจมตีรูปแบบใหม่ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อผู้โจมตีใช้เทคนิคที่ไม่เคยพบมาก่อน
ผลกระทบที่องค์กรอาจเผชิญ ได้แก่
- ข้อมูลสำคัญรั่วไหล เช่น ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลทางการเงิน หรือข้อมูลภายในองค์กรถูกเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นต้น
- ระบบ IT หยุดชะงัก ส่งผลให้พนักงานไม่สามารถใช้งานระบบธุรกิจหรือให้บริการได้ตามปกติ
- การติดตั้ง Malware หรือ Ransomwareผู้โจมตีอาจใช้ช่องโหว่เป็นช่องทางนำโปรแกรมอันตรายเข้าสู่ระบบ
- ความเสียหายด้านการเงิน จากค่าใช้จ่ายในการกู้คืนระบบ การหยุดดำเนินงาน และการจัดการเหตุการณ์
- ความเชื่อมั่นลดลง โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์กระทบข้อมูลของผู้ใช้บริการหรือพาร์ทเนอร์
ด้วยเหตุนี้ องค์กรจึงไม่ควรพึ่งพาการติดตั้งแพตช์เพียงอย่างเดียว แต่ควรมีระบบเฝ้าระวังภัยคุกคามและตรวจสอบพฤติกรรมผิดปกติอย่างต่อเนื่อง
ตัวอย่างเหตุการณ์ Zero-Day ที่เคยเกิดขึ้นจริง
เหตุการณ์ Zero-Day ที่เกิดขึ้นจริงสะท้อนให้เห็นว่า ช่องโหว่เพียงจุดเดียวอาจนำไปสู่การเข้าถึงระบบและข้อมูลสำคัญขององค์กรได้
- Operation Aurora (2009–2010)
เป็นเหตุการณ์โจมตีองค์กรเทคโนโลยีหลายแห่ง โดยผู้โจมตีใช้ช่องโหว่ Zero-Day ใน Internet Explorer ผ่านหน้าเว็บที่มีโค้ดอันตราย เพื่อเรียกใช้โค้ดบนเครื่องเป้าหมายและติดตั้ง Remote Access Trojan ซึ่งเปิดช่องทางให้ผู้โจมตีควบคุมระบบจากระยะไกล เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่าช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ที่พนักงานใช้งานทั่วไปอาจถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นของการโจมตีองค์กรขนาดใหญ่ - การโจมตี RSA (2011)
ผู้โจมตีใช้ช่องโหว่ Zero-Day ใน Adobe Flash ที่ฝังอยู่ในไฟล์ Excel ซึ่งส่งมาทางอีเมลเพื่อโจมตีเป้าหมาย ช่องโหว่ดังกล่าวเปิดโอกาสให้เรียกใช้โค้ดอันตรายบนเครื่องผู้รับ และเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเข้าถึงข้อมูลสำคัญขององค์กร
ทั้งสองเหตุการณ์ชี้ให้เห็นว่าการโจมตีไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะ Server หรือระบบที่เปิดให้เข้าถึงจากอินเทอร์เน็ต แต่ยังอาจเริ่มจากอุปกรณ์ของพนักงานและไฟล์แนบที่ดูเหมือนเป็นเอกสารทั่วไป
หากองค์กรถูกโจมตีผ่าน Zero-Day ควรทำอย่างไร
เมื่อพบพฤติกรรมผิดปกติที่อาจเกี่ยวข้องกับ Zero-Day Attack องค์กรควรดำเนินการตามแผนรับมือเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ (Incident Response Plan) เพื่อลดผลกระทบและป้องกันความเสียหายเพิ่มเติม ดังนี้
- แจ้งทีม Incident Response ให้ทีมความปลอดภัยไซเบอร์และผู้รับผิดชอบระบบตรวจสอบเหตุการณ์ พร้อมประเมินความเร่งด่วนของสถานการณ์
- จำกัดขอบเขตการโจมตี แยกระบบหรืออุปกรณ์ที่ได้รับผลกระทบออกจากเครือข่ายตามความเหมาะสม โดยคำนึงถึงการรักษาหลักฐานและความต่อเนื่องทางธุรกิจ
- เก็บรักษาหลักฐานดิจิทัล รวบรวม Log ข้อมูลการเชื่อมต่อ และหลักฐานที่เกี่ยวข้อง เพื่อวิเคราะห์วิธีการโจมตีและระบุระบบที่ได้รับผลกระทบ
- ประเมินความเสียหายและข้อมูลรั่วไหล ตรวจสอบว่ามีการเข้าถึงบัญชีผู้ใช้ ข้อมูลสำคัญ หรือระบบอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่
- ใช้มาตรการลดความเสี่ยง แก้ไข และกู้คืนระบบ ดำเนินการตามคำแนะนำของผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการด้านความปลอดภัย เช่น ใช้ Workaround ปรับ Configuration หรือจำกัดการใช้งานฟังก์ชันที่ได้รับผลกระทบระหว่างที่ยังไม่มีแพตช์ จากนั้นติดตั้ง Security Patch เมื่อพร้อมใช้งาน ตรวจสอบความปลอดภัยของระบบอีกครั้ง และกู้คืนระบบจากข้อมูลสำรองที่เชื่อถือได้
หลังควบคุมเหตุการณ์แล้ว องค์กรควรทบทวนสาเหตุและมาตรการที่ใช้รับมือ รวมถึงประเมินหน้าที่ในการแจ้งเหตุหรือแจ้งข้อมูลรั่วไหลตามข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง
แนวทางป้องกันและลดความเสี่ยงจาก Zero-Day
การป้องกัน Zero-Day Attack ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น เนื่องจากช่องโหว่อาจถูกใช้ประโยชน์ก่อนมีแพตช์แก้ไข องค์กรจึงควรใช้มาตรการป้องกันหลายชั้น เพื่อช่วยลดโอกาสถูกโจมตีและจำกัดผลกระทบหากเกิดเหตุการณ์จริง
1. อัปเดตระบบและจัดการ Security Patch อย่างสม่ำเสมอ
องค์กรควรตรวจสอบและอัปเดตระบบปฏิบัติการ ซอฟต์แวร์ Web Application และอุปกรณ์เครือข่ายอย่างสม่ำเสมอ พร้อมติดตามประกาศด้านความปลอดภัยจากผู้พัฒนา เพื่อจัดลำดับความสำคัญในการติดตั้ง Security Patch โดยพิจารณาจากระดับความรุนแรงของช่องโหว่และความสำคัญของระบบต่อธุรกิจ
สำหรับ Zero-Day ที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไข ควรใช้มาตรการลดความเสี่ยงชั่วคราว เช่น ปิดฟังก์ชันที่ได้รับผลกระทบ จำกัดการเข้าถึง หรือปรับการตั้งค่าตามคำแนะนำของผู้พัฒนา และตรวจสอบผลหลังติดตั้งแพตช์ทุกครั้ง
2. ตรวจสอบช่องโหว่และลด Attack Surface ของระบบ
การทำ VA Scan (Vulnerability Assessment Scan) ช่วยค้นหาและประเมินช่องโหว่ที่เครื่องมือตรวจสอบรองรับ ขณะที่ Pentest (Penetration Testing) ช่วยทดสอบความเป็นไปได้ในการใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของระบบภายใต้ขอบเขตที่กำหนด
แม้ทั้งสองวิธีจะไม่รับประกันการตรวจพบ Zero-Day ที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก แต่ช่วยลดความเสี่ยงจากช่องโหว่อื่น ๆ ได้ นอกจากนี้ ควรลดพื้นที่เสี่ยงต่อการโจมตี (Attack Surface) ด้วยการปิดพอร์ตที่ไม่จำเป็น ยกเลิกบัญชีที่ไม่ได้ใช้งาน และจำกัดการเข้าถึงระบบสำคัญจากภายนอก
3. ควบคุมสิทธิ์การเข้าถึงและแบ่งส่วนเครือข่าย
การจำกัดสิทธิ์ผู้ใช้งานตามความจำเป็น (Least Privilege) ช่วยลดโอกาสที่ผู้โจมตีจะเข้าถึงข้อมูลหรือระบบสำคัญ แม้สามารถใช้ช่องโหว่เข้าสู่ระบบบางส่วนได้ องค์กรควรใช้การยืนยันตัวตนหลายปัจจัย (Multi-Factor Authentication: MFA) ควบคู่กับการแบ่งส่วนเครือข่าย (Network Segmentation) เพื่อจำกัดการเคลื่อนย้ายของผู้โจมตีระหว่างระบบ
รวมถึงประยุกต์ใช้แนวคิด Zero Trust ซึ่งไม่ให้ความเชื่อถือกับผู้ใช้หรืออุปกรณ์โดยอัตโนมัติจากตำแหน่งเครือข่าย และกำหนดให้มีการตรวจสอบตัวตนและสิทธิ์ก่อนอนุญาตให้เข้าถึงทรัพยากรตามนโยบายที่กำหนด
4. ใช้ระบบตรวจจับภัยคุกคามและพฤติกรรมผิดปกติ
เนื่องจาก Zero-Day Attack อาจใช้เทคนิคที่ระบบตรวจจับแบบอาศัยรูปแบบภัยคุกคามเดิมไม่รู้จัก องค์กรจึงควรใช้ EDR (Endpoint Detection and Response) เพื่อตรวจสอบพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ เช่น การเรียกใช้โปรแกรมต้องสงสัยหรือการเข้าถึงไฟล์โดยไม่ได้รับอนุญาต ร่วมกับ MDR (Managed Detection and Response) ซึ่งเป็นบริการเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองภัยคุกคามโดยผู้เชี่ยวชาญตามขอบเขตบริการ
5. เฝ้าระวังภัยไซเบอร์และเตรียมแผน Incident Response
องค์กรควรเฝ้าระวังเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์อย่างต่อเนื่อง โดยใช้ SIEM (Security Information and Event Management) รวบรวมและวิเคราะห์ Log จาก Server อุปกรณ์เครือข่าย และระบบสำคัญ เพื่อค้นหาพฤติกรรมที่อาจเกี่ยวข้องกับการโจมตี ร่วมกับการทำงานของศูนย์ปฏิบัติการความปลอดภัยไซเบอร์ (CSOC)
นอกจากนี้ ควรจัดทำแผน Incident Response กำหนดผู้รับผิดชอบ ขั้นตอนแจ้งเตือน การแยกระบบที่ได้รับผลกระทบ การเก็บหลักฐาน และการกู้คืนข้อมูล พร้อมทดสอบแผนเป็นระยะ เพื่อให้ทีมสามารถประสานงานและรับมือเหตุการณ์ได้อย่างเหมาะสม
คำถามที่พบบ่อย (FAQs)
องค์กรที่มี Firewall และ Antivirus ยังเสี่ยงต่อ Zero-Day Attack หรือไม่?
ยังมีความเสี่ยง เพราะการโจมตีรูปแบบใหม่อาจหลีกเลี่ยงระบบป้องกันบางประเภทได้ จึงควรเสริมการตรวจจับพฤติกรรมผิดปกติและเฝ้าระวังระบบอย่างต่อเนื่อง
การทำ VA Scan สามารถตรวจพบช่องโหว่ Zero-Day ได้หรือไม่?
VA Scan ช่วยตรวจหาช่องโหว่ที่เครื่องมือรองรับ แต่ไม่สามารถรับประกันการค้นพบ Zero-Day ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักทั้งหมด จึงควรใช้มาตรการอื่นร่วมด้วย
องค์กรควรใช้ EDR หรือ MDR เพื่อรับมือ Zero-Day Attack อย่างไร?
EDR ช่วยตรวจจับและตอบสนองพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ ส่วน MDR เพิ่มการเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองภัยคุกคามโดยผู้เชี่ยวชาญตามขอบเขตบริการ
ลดความเสี่ยงจาก Zero-Day ด้วยการเตรียมความพร้อมด้าน Cyber Security
Zero-Day คือช่องโหว่ที่อาจถูกใช้โจมตีก่อนมีแพตช์แก้ไข ทำให้องค์กรต้องเตรียมความพร้อมทั้งด้านการป้องกัน การเฝ้าระวัง และการรับมือเหตุการณ์ แม้จะไม่สามารถป้องกัน Zero-Day ได้ทั้งหมด แต่การใช้ EDR (Endpoint Detection and Response) เพื่อตรวจสอบกิจกรรมและพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ ร่วมกับ MDR (Managed Detection and Response) ที่มีผู้เชี่ยวชาญช่วยเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองต่อการแจ้งเตือน จะช่วยให้องค์กรตรวจพบและรับมือกับพฤติกรรมที่อาจเกิดจากการใช้ช่องโหว่ได้อย่างเหมาะสม
BMSP พร้อมให้คำปรึกษาด้าน Cyber Security Services รวมถึงการเลือกใช้โซลูชัน EDR และ MDR ให้เหมาะกับระบบ IT และความเสี่ยงขององค์กร เพื่อเพิ่มความสามารถในการตรวจจับภัยคุกคาม รับมือกับเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ และช่วยจำกัดผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ
ติดต่อเพื่อสอบถาม ปรึกษา และติดตามได้ที่
- โทร. 02-055-6464
- LinkedIn: https://www.linkedin.com/company/bmsptech
- Facebook: https://www.facebook.com/BMSPTECH
- Line OA: https://lin.ee/y04uROP
- Youtube: http://www.youtube.com/@BMSPTECH


