Zero-Day คืออะไร? รู้จักช่องโหว่ที่องค์กรอาจถูกโจมตี และแนวทางป้องกัน

Zero-Day คือ

Zero-Day คือช่องโหว่ด้านความปลอดภัยของซอฟต์แวร์ที่ผู้พัฒนาอาจยังไม่ทราบ หรือยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน ทำให้ผู้โจมตีมีโอกาสใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ดังกล่าวก่อนที่องค์กรจะป้องกันได้อย่างเหมาะสม เช่น ระบบ Server ขององค์กรถูกเจาะผ่านช่องโหว่ที่ยังไม่มีการเปิดเผย ส่งผลให้ผู้โจมตีเข้าถึงข้อมูลสำคัญหรือควบคุมระบบบางส่วนได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

แม้องค์กรจะอัปเดตซอฟต์แวร์อย่างสม่ำเสมอ ก็ยังมีความเสี่ยงจากช่องโหว่ใหม่ที่ยังไม่มีแพตช์หรือมาตรการแก้ไขพร้อมใช้งาน ดังนั้น การเข้าใจลักษณะของ Zero-Day และการเตรียมมาตรการรับมือ Zero-Day Attack จึงเป็นส่วนสำคัญของการรักษาความปลอดภัยไซเบอร์ในองค์กร

Key Takeaways

  • Zero-Day คือช่องโหว่ที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน หรือยังไม่เป็นที่ทราบของผู้พัฒนา ซึ่งอาจถูกนำไปใช้โจมตีระบบก่อนมีการแก้ไข
  • Zero-Day Vulnerability หมายถึงช่องโหว่ ส่วน Zero-Day Exploit คือวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ และ Zero-Day Attack คือการนำวิธีดังกล่าวไปโจมตีจริง
  • องค์กรอาจได้รับผลกระทบจากข้อมูลรั่วไหล การหยุดชะงักของระบบ IT หรือการติดตั้ง Malware และ Ransomware
  • การลดความเสี่ยงต้องใช้มาตรการหลายชั้น ทั้งการจัดการช่องโหว่ จำกัดสิทธิ์การเข้าถึง และตรวจจับพฤติกรรมผิดปกติ
  • การเฝ้าระวังและมีแผน Incident Response ช่วยให้องค์กรตรวจสอบ ควบคุม และฟื้นฟูระบบเมื่อเกิดเหตุได้อย่างเป็นขั้นตอน
สารบัญบทความ

Zero-Day คืออะไร

Zero-Day Attack คือ

Zero-Day หรือ 0-Day คือคำที่ใช้เรียกช่องโหว่ด้านความปลอดภัยของซอฟต์แวร์หรือระบบ IT ที่ผู้พัฒนายังไม่ทราบ หรือยังไม่มีวิธีแก้ไขพร้อมใช้งาน โดยช่องโหว่ดังกล่าวอาจถูกค้นพบและนำไปใช้โจมตีก่อนที่ผู้พัฒนาจะออก Security Patch เพื่อแก้ไขปัญหา

คำว่า Zero-Day สื่อถึงช่องโหว่ที่ผู้พัฒนายังไม่มีแพตช์หรือแนวทางแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยอาจถูกค้นพบ เปิดเผย หรือถูกนำไปใช้โจมตีก่อนที่จะมีการแก้ไข ซึ่งไม่ได้หมายความว่าช่องโหว่นั้นเพิ่งเกิดขึ้นภายในวันเดียว ทั้งนี้ ช่องโหว่ Zero-Day สามารถพบได้ในระบบปฏิบัติการ เว็บเบราว์เซอร์ Web Application หรือระบบ Server ขององค์กร และอาจเปิดโอกาสให้ผู้โจมตีเข้าถึงข้อมูลหรือระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกช่องโหว่ที่ถูกค้นพบจะถือเป็น Zero-Day เพราะบางช่องโหว่อาจเป็นปัญหาที่ผู้พัฒนารับทราบและมีแพตช์แก้ไขแล้ว แต่ผู้ใช้งานยังไม่ได้อัปเดตระบบ

คำศัพท์สำคัญเกี่ยวกับ Zero-Day

ในการศึกษาภัยคุกคามแบบ Zero-Day มักพบคำศัพท์ 3 คำ ได้แก่ Zero-Day Vulnerability, Zero-Day Exploit และ Zero-Day Attack ซึ่งมีความหมายแตกต่างกัน ตั้งแต่การมีช่องโหว่ การพัฒนาวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ ไปจนถึงการนำไปโจมตีระบบจริง

Zero-Day Vulnerability (ช่องโหว่ซีโร่เดย์)

Zero-Day Vulnerability คือช่องโหว่ของซอฟต์แวร์หรือระบบ IT ที่ยังไม่มีแพตช์หรือวิธีแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยผู้พัฒนาอาจทราบหรือยังไม่ทราบถึงช่องโหว่นั้นก็ได้ ซึ่งอาจเกิดจากข้อผิดพลาดในการเขียนโปรแกรม การจัดการหน่วยความจำ หรือกระบวนการตรวจสอบสิทธิ์ที่มีจุดอ่อน แม้จะยังไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น แต่ช่องโหว่นี้ถือเป็นความเสี่ยงที่องค์กรควรติดตามและประเมินผลกระทบ

Zero-Day Exploit (เครื่องมือหรือวิธีโจมตี)

Zero-Day Exploit คือวิธีการหรือชุดคำสั่งที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ประโยชน์จาก Zero-Day Vulnerability โดยผู้โจมตีอาจใช้เพื่อหลีกเลี่ยงมาตรการรักษาความปลอดภัยไซเบอร์ เข้าถึงระบบ หรือเรียกใช้โปรแกรมโดยไม่ได้รับอนุญาต กล่าวคือ Exploit เป็นวิธีนำช่องโหว่มาใช้ ไม่ได้หมายความว่ามีการโจมตีสำเร็จแล้วเสมอไป

Zero-Day Attack (การโจมตีซีโร่เดย์)

Zero-Day Attack คือการโจมตีที่ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ Zero-Day เพื่อเข้าถึงหรือสร้างความเสียหายต่อระบบจริง เช่น ขโมยข้อมูล ติดตั้ง Malware หรือเข้าควบคุม Server ขององค์กร

เมื่อเข้าใจทั้ง 3 คำ จะเห็นว่าการมีช่องโหว่ไม่ได้เท่ากับการถูกโจมตี แต่หากผู้โจมตีสามารถใช้ Exploit ได้สำเร็จ ช่องโหว่นั้นอาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ที่รุนแรง

Zero-Day Attack เกิดขึ้นได้อย่างไร

Zero-Day Attack คืออะไร

Zero-Day Attack เกิดขึ้นเมื่อผู้โจมตีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ที่ยังไม่มีแพตช์หรือการแก้ไขอย่างเป็นทางการพร้อมใช้งาน โดยผู้โจมตีอาจค้นพบช่องโหว่ก่อนผู้พัฒนา หรือเริ่มใช้ช่องโหว่ในช่วงที่ผู้พัฒนากำลังตรวจสอบและพัฒนาแนวทางแก้ไข โดยตัวอย่างวงจรตั้งแต่ช่องโหว่เกิดขึ้นจนถึงการแก้ไขสามารถอธิบายได้เป็น 7 ขั้นตอน ดังนี้ ทั้งนี้ ลำดับและเหตุการณ์จริงอาจแตกต่างกันในแต่ละกรณี

  1. เกิดช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ (Vulnerability Introduced) ผู้พัฒนาสร้างซอฟต์แวร์ที่มีข้อผิดพลาดด้านความปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว ทำให้ระบบมีช่องโหว่ที่อาจถูกนำไปใช้โจมตี
  2. ผู้โจมตีพัฒนา Exploit (Exploit Developed) ผู้โจมตีค้นพบช่องโหว่ก่อนที่จะมีการแก้ไข และพัฒนาวิธีใช้ประโยชน์จากช่องโหว่เพื่อโจมตีระบบเป้าหมาย
  3. ผู้พัฒนาค้นพบช่องโหว่ (Vulnerability Discovered) ผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการซอฟต์แวร์รับทราบว่าระบบมีช่องโหว่ แต่ยังไม่มี Security Patch พร้อมใช้งาน
  4. เปิดเผยข้อมูลช่องโหว่ (Vulnerability Disclosed) ผู้พัฒนาหรือนักวิจัยด้านความปลอดภัยไซเบอร์เปิดเผยข้อมูลช่องโหว่ต่อสาธารณะ ทำให้ผู้ใช้งานและผู้โจมตีรับทราบถึงความเสี่ยง
  5. ออกแนวทางตรวจจับและลดความเสี่ยง (Detection and Mitigation Guidance) ผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการด้านความปลอดภัยไซเบอร์อาจเผยแพร่ข้อมูลสำหรับตรวจจับภัยคุกคาม Indicators of Compromise (IOCs) หรือมาตรการชั่วคราว เช่น การปรับ Configuration หรือ Workaround เพื่อช่วยลดความเสี่ยงระหว่างรอ Security Patch
  6. ออกแพตช์แก้ไขช่องโหว่ (Security Patch Released) ผู้พัฒนาปล่อย Security Patch เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดและลดความเสี่ยงจากการถูกโจมตี
  7. ติดตั้งแพตช์ในระบบ (Security Patch Deployment Completed) องค์กรดำเนินการติดตั้ง Security Patch ให้ครบทุกระบบที่ได้รับผลกระทบ พร้อมตรวจสอบว่าการแก้ไขทำงานได้ตามที่กำหนด

ทั้งนี้ Zero-Day Attack อาจเกิดขึ้นในช่วงที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน เมื่อผู้พัฒนาออก Security Patch แล้ว ช่องโหว่นั้นจะไม่ถือเป็น Zero-Day อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ระบบที่ยังไม่ได้ติดตั้งแพตช์ยังคงเสี่ยงต่อการถูกโจมตีผ่านช่องโหว่เดิม องค์กรจึงควรติดตามประกาศด้านความปลอดภัย ประเมินผลกระทบ และติดตั้งแพตช์ตามระดับความเสี่ยงอย่างเหมาะสม

ทำไม Zero-Day จึงเป็นความเสี่ยงต่อองค์กร

Zero-Day คือหนึ่งในความเสี่ยงด้านความปลอดภัยไซเบอร์ที่รับมือได้ยาก เพราะองค์กรอาจไม่ทราบว่าระบบมีช่องโหว่ และผู้พัฒนายังไม่มีแพตช์แก้ไขพร้อมใช้งาน นอกจากนี้ ระบบตรวจจับที่อาศัยรูปแบบภัยคุกคามที่รู้จักแล้ว (Signature-Based Detection) อาจไม่สามารถระบุการโจมตีรูปแบบใหม่ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อผู้โจมตีใช้เทคนิคที่ไม่เคยพบมาก่อน

ผลกระทบที่องค์กรอาจเผชิญ ได้แก่

  • ข้อมูลสำคัญรั่วไหล เช่น ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลทางการเงิน หรือข้อมูลภายในองค์กรถูกเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นต้น
  • ระบบ IT หยุดชะงัก ส่งผลให้พนักงานไม่สามารถใช้งานระบบธุรกิจหรือให้บริการได้ตามปกติ
  • การติดตั้ง Malware หรือ Ransomwareผู้โจมตีอาจใช้ช่องโหว่เป็นช่องทางนำโปรแกรมอันตรายเข้าสู่ระบบ
  • ความเสียหายด้านการเงิน จากค่าใช้จ่ายในการกู้คืนระบบ การหยุดดำเนินงาน และการจัดการเหตุการณ์
  • ความเชื่อมั่นลดลง โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์กระทบข้อมูลของผู้ใช้บริการหรือพาร์ทเนอร์

ด้วยเหตุนี้ องค์กรจึงไม่ควรพึ่งพาการติดตั้งแพตช์เพียงอย่างเดียว แต่ควรมีระบบเฝ้าระวังภัยคุกคามและตรวจสอบพฤติกรรมผิดปกติอย่างต่อเนื่อง

ตัวอย่างเหตุการณ์ Zero-Day ที่เคยเกิดขึ้นจริง

เหตุการณ์ Zero-Day ที่เกิดขึ้นจริงสะท้อนให้เห็นว่า ช่องโหว่เพียงจุดเดียวอาจนำไปสู่การเข้าถึงระบบและข้อมูลสำคัญขององค์กรได้

  • Operation Aurora (2009–2010)
    เป็นเหตุการณ์โจมตีองค์กรเทคโนโลยีหลายแห่ง โดยผู้โจมตีใช้ช่องโหว่ Zero-Day ใน Internet Explorer ผ่านหน้าเว็บที่มีโค้ดอันตราย เพื่อเรียกใช้โค้ดบนเครื่องเป้าหมายและติดตั้ง Remote Access Trojan ซึ่งเปิดช่องทางให้ผู้โจมตีควบคุมระบบจากระยะไกล เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่าช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ที่พนักงานใช้งานทั่วไปอาจถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นของการโจมตีองค์กรขนาดใหญ่
  • การโจมตี RSA (2011)
    ผู้โจมตีใช้ช่องโหว่ Zero-Day ใน Adobe Flash ที่ฝังอยู่ในไฟล์ Excel ซึ่งส่งมาทางอีเมลเพื่อโจมตีเป้าหมาย ช่องโหว่ดังกล่าวเปิดโอกาสให้เรียกใช้โค้ดอันตรายบนเครื่องผู้รับ และเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเข้าถึงข้อมูลสำคัญขององค์กร

ทั้งสองเหตุการณ์ชี้ให้เห็นว่าการโจมตีไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะ Server หรือระบบที่เปิดให้เข้าถึงจากอินเทอร์เน็ต แต่ยังอาจเริ่มจากอุปกรณ์ของพนักงานและไฟล์แนบที่ดูเหมือนเป็นเอกสารทั่วไป

หากองค์กรถูกโจมตีผ่าน Zero-Day ควรทำอย่างไร

เมื่อพบพฤติกรรมผิดปกติที่อาจเกี่ยวข้องกับ Zero-Day Attack องค์กรควรดำเนินการตามแผนรับมือเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ (Incident Response Plan) เพื่อลดผลกระทบและป้องกันความเสียหายเพิ่มเติม ดังนี้

  1. แจ้งทีม Incident Response ให้ทีมความปลอดภัยไซเบอร์และผู้รับผิดชอบระบบตรวจสอบเหตุการณ์ พร้อมประเมินความเร่งด่วนของสถานการณ์
  2. จำกัดขอบเขตการโจมตี แยกระบบหรืออุปกรณ์ที่ได้รับผลกระทบออกจากเครือข่ายตามความเหมาะสม โดยคำนึงถึงการรักษาหลักฐานและความต่อเนื่องทางธุรกิจ
  3. เก็บรักษาหลักฐานดิจิทัล รวบรวม Log ข้อมูลการเชื่อมต่อ และหลักฐานที่เกี่ยวข้อง เพื่อวิเคราะห์วิธีการโจมตีและระบุระบบที่ได้รับผลกระทบ
  4. ประเมินความเสียหายและข้อมูลรั่วไหล ตรวจสอบว่ามีการเข้าถึงบัญชีผู้ใช้ ข้อมูลสำคัญ หรือระบบอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่
  5. ใช้มาตรการลดความเสี่ยง แก้ไข และกู้คืนระบบ ดำเนินการตามคำแนะนำของผู้พัฒนาหรือผู้ให้บริการด้านความปลอดภัย เช่น ใช้ Workaround ปรับ Configuration หรือจำกัดการใช้งานฟังก์ชันที่ได้รับผลกระทบระหว่างที่ยังไม่มีแพตช์ จากนั้นติดตั้ง Security Patch เมื่อพร้อมใช้งาน ตรวจสอบความปลอดภัยของระบบอีกครั้ง และกู้คืนระบบจากข้อมูลสำรองที่เชื่อถือได้

หลังควบคุมเหตุการณ์แล้ว องค์กรควรทบทวนสาเหตุและมาตรการที่ใช้รับมือ รวมถึงประเมินหน้าที่ในการแจ้งเหตุหรือแจ้งข้อมูลรั่วไหลตามข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง

แนวทางป้องกันและลดความเสี่ยงจาก Zero-Day

zero day vulnerability

การป้องกัน Zero-Day Attack ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่มีการโจมตีเกิดขึ้น เนื่องจากช่องโหว่อาจถูกใช้ประโยชน์ก่อนมีแพตช์แก้ไข องค์กรจึงควรใช้มาตรการป้องกันหลายชั้น เพื่อช่วยลดโอกาสถูกโจมตีและจำกัดผลกระทบหากเกิดเหตุการณ์จริง

1. อัปเดตระบบและจัดการ Security Patch อย่างสม่ำเสมอ

องค์กรควรตรวจสอบและอัปเดตระบบปฏิบัติการ ซอฟต์แวร์ Web Application และอุปกรณ์เครือข่ายอย่างสม่ำเสมอ พร้อมติดตามประกาศด้านความปลอดภัยจากผู้พัฒนา เพื่อจัดลำดับความสำคัญในการติดตั้ง Security Patch โดยพิจารณาจากระดับความรุนแรงของช่องโหว่และความสำคัญของระบบต่อธุรกิจ

สำหรับ Zero-Day ที่ยังไม่มีแพตช์แก้ไข ควรใช้มาตรการลดความเสี่ยงชั่วคราว เช่น ปิดฟังก์ชันที่ได้รับผลกระทบ จำกัดการเข้าถึง หรือปรับการตั้งค่าตามคำแนะนำของผู้พัฒนา และตรวจสอบผลหลังติดตั้งแพตช์ทุกครั้ง

2. ตรวจสอบช่องโหว่และลด Attack Surface ของระบบ

การทำ VA Scan (Vulnerability Assessment Scan) ช่วยค้นหาและประเมินช่องโหว่ที่เครื่องมือตรวจสอบรองรับ ขณะที่ Pentest (Penetration Testing) ช่วยทดสอบความเป็นไปได้ในการใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของระบบภายใต้ขอบเขตที่กำหนด

แม้ทั้งสองวิธีจะไม่รับประกันการตรวจพบ Zero-Day ที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก แต่ช่วยลดความเสี่ยงจากช่องโหว่อื่น ๆ ได้ นอกจากนี้ ควรลดพื้นที่เสี่ยงต่อการโจมตี (Attack Surface) ด้วยการปิดพอร์ตที่ไม่จำเป็น ยกเลิกบัญชีที่ไม่ได้ใช้งาน และจำกัดการเข้าถึงระบบสำคัญจากภายนอก

3. ควบคุมสิทธิ์การเข้าถึงและแบ่งส่วนเครือข่าย

การจำกัดสิทธิ์ผู้ใช้งานตามความจำเป็น (Least Privilege) ช่วยลดโอกาสที่ผู้โจมตีจะเข้าถึงข้อมูลหรือระบบสำคัญ แม้สามารถใช้ช่องโหว่เข้าสู่ระบบบางส่วนได้ องค์กรควรใช้การยืนยันตัวตนหลายปัจจัย (Multi-Factor Authentication: MFA) ควบคู่กับการแบ่งส่วนเครือข่าย (Network Segmentation) เพื่อจำกัดการเคลื่อนย้ายของผู้โจมตีระหว่างระบบ

รวมถึงประยุกต์ใช้แนวคิด Zero Trust ซึ่งไม่ให้ความเชื่อถือกับผู้ใช้หรืออุปกรณ์โดยอัตโนมัติจากตำแหน่งเครือข่าย และกำหนดให้มีการตรวจสอบตัวตนและสิทธิ์ก่อนอนุญาตให้เข้าถึงทรัพยากรตามนโยบายที่กำหนด

4. ใช้ระบบตรวจจับภัยคุกคามและพฤติกรรมผิดปกติ

เนื่องจาก Zero-Day Attack อาจใช้เทคนิคที่ระบบตรวจจับแบบอาศัยรูปแบบภัยคุกคามเดิมไม่รู้จัก องค์กรจึงควรใช้ EDR (Endpoint Detection and Response) เพื่อตรวจสอบพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ เช่น การเรียกใช้โปรแกรมต้องสงสัยหรือการเข้าถึงไฟล์โดยไม่ได้รับอนุญาต ร่วมกับ MDR (Managed Detection and Response) ซึ่งเป็นบริการเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองภัยคุกคามโดยผู้เชี่ยวชาญตามขอบเขตบริการ

5. เฝ้าระวังภัยไซเบอร์และเตรียมแผน Incident Response

องค์กรควรเฝ้าระวังเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์อย่างต่อเนื่อง โดยใช้ SIEM (Security Information and Event Management) รวบรวมและวิเคราะห์ Log จาก Server อุปกรณ์เครือข่าย และระบบสำคัญ เพื่อค้นหาพฤติกรรมที่อาจเกี่ยวข้องกับการโจมตี ร่วมกับการทำงานของศูนย์ปฏิบัติการความปลอดภัยไซเบอร์ (CSOC)

นอกจากนี้ ควรจัดทำแผน Incident Response กำหนดผู้รับผิดชอบ ขั้นตอนแจ้งเตือน การแยกระบบที่ได้รับผลกระทบ การเก็บหลักฐาน และการกู้คืนข้อมูล พร้อมทดสอบแผนเป็นระยะ เพื่อให้ทีมสามารถประสานงานและรับมือเหตุการณ์ได้อย่างเหมาะสม

คำถามที่พบบ่อย (FAQs)

องค์กรที่มี Firewall และ Antivirus ยังเสี่ยงต่อ Zero-Day Attack หรือไม่?

ยังมีความเสี่ยง เพราะการโจมตีรูปแบบใหม่อาจหลีกเลี่ยงระบบป้องกันบางประเภทได้ จึงควรเสริมการตรวจจับพฤติกรรมผิดปกติและเฝ้าระวังระบบอย่างต่อเนื่อง

การทำ VA Scan สามารถตรวจพบช่องโหว่ Zero-Day ได้หรือไม่?

VA Scan ช่วยตรวจหาช่องโหว่ที่เครื่องมือรองรับ แต่ไม่สามารถรับประกันการค้นพบ Zero-Day ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักทั้งหมด จึงควรใช้มาตรการอื่นร่วมด้วย

องค์กรควรใช้ EDR หรือ MDR เพื่อรับมือ Zero-Day Attack อย่างไร?

EDR ช่วยตรวจจับและตอบสนองพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ ส่วน MDR เพิ่มการเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองภัยคุกคามโดยผู้เชี่ยวชาญตามขอบเขตบริการ

ลดความเสี่ยงจาก Zero-Day ด้วยการเตรียมความพร้อมด้าน Cyber Security

Zero-Day คือช่องโหว่ที่อาจถูกใช้โจมตีก่อนมีแพตช์แก้ไข ทำให้องค์กรต้องเตรียมความพร้อมทั้งด้านการป้องกัน การเฝ้าระวัง และการรับมือเหตุการณ์ แม้จะไม่สามารถป้องกัน Zero-Day ได้ทั้งหมด แต่การใช้ EDR (Endpoint Detection and Response) เพื่อตรวจสอบกิจกรรมและพฤติกรรมผิดปกติบนอุปกรณ์ ร่วมกับ MDR (Managed Detection and Response) ที่มีผู้เชี่ยวชาญช่วยเฝ้าระวัง วิเคราะห์ และตอบสนองต่อการแจ้งเตือน จะช่วยให้องค์กรตรวจพบและรับมือกับพฤติกรรมที่อาจเกิดจากการใช้ช่องโหว่ได้อย่างเหมาะสม

BMSP พร้อมให้คำปรึกษาด้าน Cyber Security Services รวมถึงการเลือกใช้โซลูชัน EDR และ MDR ให้เหมาะกับระบบ IT และความเสี่ยงขององค์กร เพื่อเพิ่มความสามารถในการตรวจจับภัยคุกคาม รับมือกับเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยไซเบอร์ และช่วยจำกัดผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ

ติดต่อเพื่อสอบถาม ปรึกษา และติดตามได้ที่

Share

Get in touch with us. We’re here to assist you.
02. Home (Bottom)
06. Join Our Team